Hondenpoep in het bos

Vooropgesteld: ik ben geen hondenliefhebber. Zo lang ze niet tegen me op springen of me willen likken, heb ik echter geen moeite met de kwispelende viervoeters.

Minder vind ik de uitwerpselen. Dat neem ik de dieren zelf niet kwalijk. Die hebben vast niet het besef dat ze wellicht een tasje met een schepje mee kunnen nemen van huis. Of liever nog: dat ze op een toiletpot gaan zitten en daarna hun achterste afgeven. Geen enkel probleem dat ze daarvoor niet het verstand hebben. Dat lijkt me een taak voor de eigenaren.

Dat die eigenaren graag met een hond in het bos willen lopen, begrijp ik ook al volledig. Lekker door de natuur lopen met een ravottende hond. Dat trekt zelfs een niet-hondenliefhebber als ik aan. Meer problemen heb ik met de herinneringen die ze achterlaten. Daar stoor ik me al enige tijd aan als ik zelf met het gezin het bos intrek.

Vorige week in het Kuinderbos telde ik meer hondendrollen dan bomen. Overal vette, geurende, smerige, stinkende poephopen. Niet diep het bos in, maar midden op de wandelpaden. Je moest er tussendoor slalommen met de kinderwagen. Vandaag in het Voorsterbos was de situatie iets minder ergelijk, maar ook bij Kraggenburg her en der ronkende bergen poep. Zet er een schoen in en je bent een week bezig met schoonmaken.

Van mij hoeft het niet. Die poep in het bos. Een comite tegen de overlast zal ik niet beginnen. Maar het kan toch wel iets minder met dat geschijt, neem ik aan. Een kleine oproep zou ik het willen noemen!